menu  

Joods Monument Arnhem
Joods Monument Arnhem

Kom ook in de klas met verhalen…..

Het boek van Margo Klijn , De Stille Slag, Joodse Arnhemmers, 1933-1945 bleek onmisbaar als naslagwerk. Daarin zocht ik naar drie levensverhalen, die de leerlingen zouden kunnen spreken. Echt gebeurd, hier, in onze stad met gewone jonge mensen zoals onze leerlingen nu zijn. De historische context van de verhalen kon door de leerlingen met onze hulp in de lessen worden uitgediept.

 

Het onvoorstelbare verhaal van Alijda Jacobs (1917-2005). Een (niet-joodse) Arnhems jonge vrouw, die6 joodse mannen- waaronder haar grote Arnhemse geliefde Simon Bachrach-met gevaar voor eigen leven uit kamp Westerbork wist te smokkelen. Voor die enorme heldendaad werd zij later onderscheiden door de staat Israël als “Rechtvaardige onder de Volken”.

Het verhaal van Louis de Groot (1929- ) met unieke historische filmbeelden van zijn familie.

Door stom toeval stootte ik in een Amerikaanse documentaire op YouTube :‘Jewish life before the war’: ( https://www.youtube.com/watch?v=kNobaSEckHQzie op 20.20) op filmbeelden uit Arnhem.Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik‘Arnhem, Netherlands, spring 1941’ aangekondigd zag staan: Vrolijke filmbeelden van een jongen en meisje, fietsend in een steegje in de Rijnstraat. Wie zijn dit? Louis en Rachel de Groot, kinderen van Meijer en Sophie de Groot, eigenaren van een bedrijfin de Rijnstraat. Vader Meijer had een 8 mm camera en maakte voor zijn plezier home video’s, zelfs nog in het voorjaar van 1941!Vlak daarna moest het gezin onderduiken. De films werden in een kluis gestopt en in het huis achter gelaten. Tijdens de Slag om Arnhem in september 1944 raakte de kluis beschadigd. De buurman bracht uiteindelijk de kluis in zijn huis in veiligheid. Alleen Louis overleefde de oorlog. Zijn vader, moeder en zusje werden verraden op hun onderduikadres en vergast in Auschwitz. Louis overleefde omdat hij elders ondergedoken zat.Na de oorlog keerde Louis terug naar Arnhem en kreeg hij van de buurman de gehavende kluis met de films van zijn familie terug. Louis emigreerde uiteindelijk naar de V.S. Jaren later gaf hij de beschadigde filmbeelden aan het United States Holocaust Memorial Museum te Washington, waar ze werden gerestaureerd.  zie film 

Het verhaal van Siegfried Bachrach, die als 13 jarige Arnhemsejongen in 1941 moest onderduiken, op 12 plaatsen verborgen zat, zijn vader en 2 broers verloor en na de oorlog vernam dat zijn moeder kampBergen-Belsen had overleefd en in hetziekenhuis te Maastricht lag. Toen hij haar daar opzocht herkende hij zijn eigen moeder niet. Siegfried emigreerde in 1953 naar Australië met zijn vrouw. Toch hield hij zijn Nederlands paspoort aan. ”Je weet maar nooit. Je moet altijd kunnen vluchten”. Na jaren keerde hij terug naar Nederland. Toch heimwee. Van Siegfried Bachrach, terug in Nederland,vond ik een interview op YouTube. Hierin praat hij over zijn onderduiktijd,razzia’s, doodsangst,verraad en de pijn om het leven weer op te pakken na de oorlog. Hoe ga je verder?

School

Kom ook in de klas met verhalen…..

Het boek van Margo Klijn , De Stille Slag, Joodse Arnhemmers, 1933-1945 bleek onmisbaar als naslagwerk. Daarin zocht ik naar drie levensverhalen, die de leerlingen zouden kunnen spreken. Echt gebeurd, hier, in onze stad met gewone jonge mensen zoals onze leerlingen nu zijn. De historische context van de verhalen kon door de leerlingen met onze hulp in de lessen worden uitgediept.

 

Het onvoorstelbare verhaal van Alijda Jacobs (1917-2005). Een (niet-joodse) Arnhems jonge vrouw, die6 joodse mannen- waaronder haar grote Arnhemse geliefde Simon Bachrach-met gevaar voor eigen leven uit kamp Westerbork wist te smokkelen. Voor die enorme heldendaad werd zij later onderscheiden door de staat Israël als “Rechtvaardige onder de Volken”.

Het verhaal van Louis de Groot (1929- ) met unieke historische filmbeelden van zijn familie.

Door stom toeval stootte ik in een Amerikaanse documentaire op YouTube :‘Jewish life before the war’: ( https://www.youtube.com/watch?v=kNobaSEckHQzie op 20.20) op filmbeelden uit Arnhem.Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik‘Arnhem, Netherlands, spring 1941’ aangekondigd zag staan: Vrolijke filmbeelden van een jongen en meisje, fietsend in een steegje in de Rijnstraat. Wie zijn dit? Louis en Rachel de Groot, kinderen van Meijer en Sophie de Groot, eigenaren van een bedrijfin de Rijnstraat. Vader Meijer had een 8 mm camera en maakte voor zijn plezier home video’s, zelfs nog in het voorjaar van 1941!Vlak daarna moest het gezin onderduiken. De films werden in een kluis gestopt en in het huis achter gelaten. Tijdens de Slag om Arnhem in september 1944 raakte de kluis beschadigd. De buurman bracht uiteindelijk de kluis in zijn huis in veiligheid. Alleen Louis overleefde de oorlog. Zijn vader, moeder en zusje werden verraden op hun onderduikadres en vergast in Auschwitz. Louis overleefde omdat hij elders ondergedoken zat.Na de oorlog keerde Louis terug naar Arnhem en kreeg hij van de buurman de gehavende kluis met de films van zijn familie terug. Louis emigreerde uiteindelijk naar de V.S. Jaren later gaf hij de beschadigde filmbeelden aan het United States Holocaust Memorial Museum te Washington, waar ze werden gerestaureerd.  zie film 

Het verhaal van Siegfried Bachrach, die als 13 jarige Arnhemsejongen in 1941 moest onderduiken, op 12 plaatsen verborgen zat, zijn vader en 2 broers verloor en na de oorlog vernam dat zijn moeder kampBergen-Belsen had overleefd en in hetziekenhuis te Maastricht lag. Toen hij haar daar opzocht herkende hij zijn eigen moeder niet. Siegfried emigreerde in 1953 naar Australië met zijn vrouw. Toch hield hij zijn Nederlands paspoort aan. ”Je weet maar nooit. Je moet altijd kunnen vluchten”. Na jaren keerde hij terug naar Nederland. Toch heimwee. Van Siegfried Bachrach, terug in Nederland,vond ik een interview op YouTube. Hierin praat hij over zijn onderduiktijd,razzia’s, doodsangst,verraad en de pijn om het leven weer op te pakken na de oorlog. Hoe ga je verder?

 

Locatie Joods Monument Arnhem:
Kippenmarkt/Jonas Daniël Meijerplaats